حمید رستمی

در روزهای اخیر رسانه‌های اصولگرا و در راس اشان روزنامه کیهان نوک پیکان حمله خویش را به سمت برنامه ‌۲۰۱۸ چرخانده و از فردوسی پور انتقاد کرده اند.


ساوالان خبر (savalankhabar.ir)

دوازده سال پیش در چنین روزهایی تیم ملی فوتبال ایران در سومین حضور جهانی اش، با نمایشی نه چندان درخور توجه دو بازی اول خود را به مکزیک و پرتغال واگذار کرد و در بازی سوم برابر تیم ناشناخته آنگولا به نتیجه ای بهتر از مساوی یک بر یک دست پیدا نکرد تا عادل فردوسی پور گزارشگر آن بازی در ثانیه‌های واپسین گزارش اش جمله ای تاریخی بر زبان آورده و پایان کار برانکو ایوانکوویچ را در تیم ملی اعلام دارد:
” خداحافظ جام جهانی!…. خداحافظ برانکو!”

حالا تاریخ به نوع دیگری تکرار می شود. برخلاف دفعه پیش تیم‌ملی نمایشی ستودنی در دو بازی نخست ارائه نموده و این بار این خود #عادل_فردوسی‌پور است که روزگار چندان بر وفق مرادش پیش نرفته و قیافه خسته و غمگین اش در روزهای اخیر نشانه های آشکاری از نارضایتی و به بن بست رسیدن فعالیت چندین و چند ساله این گزارش گر و برنامه ساز پرطرفدار به افکار عمومی مخابره می‌کند.

در نخستین روزهای اردیبهشت ۹۷ ” علی_اصغر_پورمحمدی” حامی همیشگی عادل در شبکه سوم جای خود را به #علی_فروغی پسر باجناق  غلامعلی_حداد_عادل داد که در رزومه اش علاوه بر جوانی دانش آموختگی از دانشگاه امام صادق (ع) را هم داراست و همان روزها از پایان دوران خوش فردوسی پور سخن ها به میان آمد.

#برنامه_۲۰۱۸ به عنوان ویژه برنامه پخش جام جهانی از ماه‌ها قبل به فردوسی‌پور واگذار شده بود و تیم تحت سرپرستی اش مثل همیشه بدون هیچ گونه کم گذاشتن، در تدارک ساخت برنامه ای درجه یک برای علاقمندان فوتبال بودند. کاری که تخصص، علاقه و پشتکار تمام نشدنی تیم تولید کننده در کیفیت نهایی اثر به شدت تاثیرگذار بوده و مقایسه دستپخت اشان با برنامه‌های مشابه، فاصله آشکار و معناداری را پیش چشم مخاطبان نمایان می کرد.

رئیس جدید به دلیل کمبود وقت نمی توانست در ترکیب تیم تغییراتی ایجاد کند و تیم سازنده هم مثل همیشه تمام توان خود را به کار گرفت و با اعزام گزارشگر اختصاصی به روسیه و تهیه آیتم های تماشایی و جذاب و دعوت از هنرمندان بنام برای خواندن نریشن این آیتم ها، سعی در سورپرایز لحظه به لحظه بینندگان داشتند اما دعوت از  کارلوس پویول  کاپیتان  سابق بارسلونا و  تیم ملی اسپانیا تمام معادلات را برهم زد. فشارهایی که از جهات مختلف بر فردوسی‌پور وارد می‌شد و دلایل گوناگونی همچون دستمزد کلان و ظاهر نامناسب، بهانه کافی برای جلوگیری از حضور پویول در تلویزیون را به دست مدیران داد تا برنامه ۲۰۱۸ چند ساعتی در غیبت فردوسی پور به روی آنتن رود و آخر سر هم عادل با دلخوری و بدون انرژی به برنامه باز گردد و در روزهای بعد هم این عصبیت خفته کاملاً خود را نشان دهد .
پویول در حالی نتوانست راهی به جام جم بیابد که چند روز پیش #ساموئل_اتوو بازیکن سابق بارسلونا و #تیم_ملی_کامرون در همان برنامه حضور یافت و آب از آب تکان نخورد. در حالی که منتقدان دستمزد کلان پویول را بهانه انتقاد قرار داده بودند او به صورت کامل دستمزدش را از اسپانسر برنامه دریافت کرد و مشغول تهران گردی و خوشگذرانی در شهر شد و قضیه به گونه‌ای برایش تفهیم گردید که موی بلندش مانع از حضور در برنامه شده که این خود البته موجبات تبلیغات سوء فراوانی را بر علیه ایران فراهم کرد.

افزون بر آن در روزهای اخیر رسانه‌های اصولگرا و در راس اشان  روزنامه کیهان نوک پیکان حمله خویش را به سمت برنامه ‌۲۰۱۸ چرخانده و از فردوسی پور به عنوان نازپرورده سیما یاد کرد و آیتم های معرفی کشورهای شرکت کننده در جام جهانی را زیر سوال برده و از تبدیل برنامه ۲۰۱۸ به روابط عمومی سفارتخانه های خارجی یاد نمود و از بخش های مربوط به کشورهای  کره جنوبی ، انگلستان و فرانسه با ذکر موارد انتقاد نمود.

کیهان در دو مطلب جداگانه از اینکه ۱۴ برابر شدن رفاه مردم کره جنوبی در ۴۰ سال اخیر با ذوق و شوق بیان شده و سخنی از بالا بودن آمار خودکشی در این کشور به میان نیامده و همچنین اطلاق جمهوری_خودکشی از سوی رسانه‌های غربی به این کشور کاملاً به دست فراموشی سپرده شده انتقاد کرده و اضافه نموده که چرا در بخش معرفی انگلستان و فرانسه به سیاست‌های استعمارگرانه و برده دارانه و جنایت های بی شمار این کشورها اشاره ای نشده است.
به نظر می رسد با افزایش انتقادات و محدودیت های روز افزون فضا برای فعالیت فردوسی‌پور چنان تنگ شود که رفته رفته یا مجبور به تولید و تحویل برنامه خنثی به آنتن شود و یا اینکه امکان فعالیت کامل سلب شده و جاخالی دهد تا میدان برای افرادی چون “خیابانی” و “جاودانی” که ید طولایی در تولید برنامه ضعیف و سوهان روح شدن یک ملت را دارند باز شود. چرا که تلویزیون ایران در سالیان سال ثابت نموده که در این موارد کم حوصله تر از آن است که برای توجیه و تحمل یک شخص انرژیی بیش از استانداردهای خود صرف کند.

 

انتهای پیام/