شهروز کامجو

این یادداشت بصورت غیر مستیقیم به بررسی برخی شعارهای کاندیداهای احتمالی اردبیل می پردازد.


ساوالان خبر (savalankhabar.ir)

شهروز کامجو

باز هم انتخابات مجلس از راه رسید و حلقوم های تکراری وعده های زنگ زده را از پستو بیرون آورده و لقلقه دهان کردند. باز هم همان شعارهایی که هر چهار سال یکبار همچون میخ های آتشین بر گوش های ما میکوبند، از جعبه ابزارهای ستادها بیرون آمده اند تا ماموریت خود را تکرار کنند.

گر در تمام این دوران تنها ده درصد از شعارهایی که مثل باران های اسیدی بر شانه های خسته اما استوار مردم می بارد به ثمر نشسته بود امروز چشم ها، نگرانی از معیشت و آینده مبهم را بر تریبون های آکنده از تبختر انتخاباتی قی نمیکردند.

اردبیل سرسام گرفته از وعده ها و شعار ها ، همانان که وعده هایشان چنان بود که گویی در کنار اردبیل ، اردبیلی دیگر بنا خواهند کرد ، باز هم مشتها را به علامت شق القمر کردن بر سینه خود می کوبند اما انگشت اشاره شان را به علامت رونمایی از مقصر سرافکندگی های یواشکی مردم به سوی یکدیگر می گیرند.

حتی یک نفر حاضر نیست به رسم تقوا اعتراف کند که آن زخم کوچک بر گوشه جگر اردبیل از نتایج عملکرد یا کم کاری وی بوده است ، گویی همه به نحو احسنت هر آنچه فرمایش فرموده بودند را محقق کرده اند ، اما کسی نمیداند اضلاع این منگنه مشکلات از کدام بی مبالاتی ها و شعارهای الکی تشکیل شده که اینگونه بر دوش مردم همیشه قانع اردبیل پانچ می شود.

حرف ها و حرف ها و حرف ها ، آجرهایی بودند و هستند که به دست شعاریون همیشه مدعی بر روی یکدیگر چیده شدند و دیواری از کاستی ها و مشکلات را بر گرداگرد اردبیل بنا نهادند ، دریغ از جرعه ای عمل که حداقل لبان تشنه این سرزمین تف دیده را تر کند . این داستان، سراسر حسرت برای ما، و سراسر منفعت برای مدعیان همیشه در صحنه ای که همواره بر آنها تکلیف است در انتخابات حضور داشته باشند و به زعم خود تشنه خدمت . این داستان، سراسر حسرت برای ما، و سراسر منفعت برای مدعیان همیشه در صحنه ی مدیریت و انتخابات است . مدعیانی که همواره بر آنها تکلیف است در انتخابات حضور داشته باشند و همیشه خدا تشنه خدمت هستند . این داستان ادامه خواهد داشت مگر آنکه برای ثبت در تاریخ ، دست در دست هم، با حداکثرترین حضور ممکن در انتخابات ، طومار این داستان حزن انگیز را در هم بپیچیم و شعاریون را برای استراحت به خانه هایشان بفرستیم.

بر ما واجب تر از نان شب است که تقوا را برگزینیم ، عملگرایی را برگزینیم ، سرنوشتمان را در سینیِ تعارف، قربانی نکنیم .

انتهای پیام/