کبری سعادتی

با اینکه بیش از ۴۰ سال در جبهه های نبرد بودی عمر شناخت خیلی از ماها از شما به یک دهه هم نمی رسد اما در این یک دهه فهمیدیم آنچه را که باید می دانستیم. شدی فرمانده بی ادعای قلوب همه جوانان و مظلومان و مسلمانان و خار چشم دشمنان جهان.


ساوالان خبر (savalankhabar.ir)

کبری سعادتی

تو اصلا به آدم زمینی نمی مانستی و همان اسم شهید زنده برازنده ات بود.

همین چند روز پیش بود که مجله گاردین نام شما را در بین ۱۰ چهره تاثیرگذار دنیا معرفی کرد و ما مثل همیشه دل مان غنچ رفت چرا که تو متعلق به همه ما بودی و مایه غرور و مباهات مان…

بعد از رهبر عزیزمان تو را می پرستیدیم و همه مان وقتی اسمت می آمد قربان صدقه تان می رفتیم و دل مان قرص بود اگر دنیا همه تا بن دندان مسلح در مقابل مان صف بکشد تو هستی و همین اسم حاج قاسم رعشه بر اندام دشمن می اندازد پس بیمی از تهدیدی نداشتیم و می دانستیم مالک اشتر سیدعلی هیبتی عباس گونه دارد و هیچ کسی جرئت نزدیک شدن به آن علمدار را ندارد.

چه بگویم از تو که کلمات کم می آورند و زبانم به لکنت می افتد و مغزم یارای نوشتن را نمی دهد.

اگر به حیا بود تمام و کمال داشتی. به غیرت بود پیمانه ات پر بود. به حماسه بود سالیان سال آفریدی. به مهربانی بود مهربان تر از پدر بودی برای فرزندان شهدا و برای همه جوانان وطن. به خضوع بود داشتی به خشوع بود لبریز بودی از آن.

تو جمع تمام صفات خوب را دارا بودی و گل همه رفتار و منش شهید گونه ات ولایی بودنت بود. تو خود را سرباز سیدعلی می دانستی. همیشه به رفتار شما دو نفر غبطه می خوردم افتادگی تو در دیدار با رهبری و نگاه پر از افتخار و رضایت و ذوق پدرانگی رهبری در تماشای تو رشک برانگیز بود.

بزرگی، شما دو نفر را به مولانا و شمس تشبیه کرده بود اما نه رابطه شما به پدر و پسر و بهتر بگویم به مرید و مراد و به مالک اشتر و امام علی (ع) و به علمدار کربلا و سیدالشهدا بیشتر شبیه بود.

تو اصلا نخواستی به چشم بیایی… حواست به کار خودت بود و فقط مثل یک سرباز می خواستی در خدمت ولایت باشی و امنیت را به سرزمین همه مسلمانان برگردانی.

در دوره و زمانه ای که خیلی ها حاضرند هزینه های هنگفتی بدهند تا اسم و رسمی به هم بزنند. هرکسی خواست فیلمی از تو بسازد یا کلیپی درست کند اجازه ندادی و گفتی اگر قرار است کاری بکنید از رهبری بنویسید و بگویید و خوب حق شاگردی را ادا کردی. همه رفقایت شهید شده بودند و مسلم است کسی که مهدی باکری ها و حسین خرازی ها و احمد کاظمی ها و… را دیده است نمی تواند بی قرار نرفتن نباشد.

از رهبری خواستی دعای تان کنند شهید شوی. از مادر شهید خواستی دعایت کند شهید شوی.

عشق شهادت شیدایت کرده بود شهید زنده…

آخرش هم جام شهادت را نوشیدی و به دست بدبخت ترین و کثیف ترین موجود شهید شدی.

تو آسمانی شدی سردار دل ها ولی قلب همه مان را به خون نشاندی.

ما مانده ایم و نمی دانیم با داغ نبودنت چه کنیم.

چگونه نبودنت را تاب بیاوریم. چگونه به هم تسلای خاطر بدهیم وقتی همه مان صاحب عزاییم.

هرچقدر می خواهیم حماسی سوگواری کنیم تا برازنده ات باشد و دشمن شاد هم نشویم اما نمی توانیم چرا که غم از دست دادن علمدار بسی سترگ است و درست حال بی بی دو عالم عقیله بنی هاشم و فرزندان شهدای کربلا را داریم و هرچقدر می خواهیم صبوری کنیم نمی توانیم آخر ما که صبر معصوم نداریم.

تو زیبا زیستی و زیبا هم شهید شدی و ما هم باید جز زیبایی نبینیم پس دلم مان را به شکوه مراسمت آرام می کنیم و به خون پاکت تا برای مان راهبری کند تا با جریان آن ره گم نکنیم.

دشمن باز هم در معادله خود شکست خورد فکر کرد تو نباشی راه جهاد بسته می ماند اما باز هم مثل همیشه ذلت را به جان خرید و نتوانست کاری از پیش ببرد چون شهید حاج قاسم سلیمانی از حاج قاسم سلیمانی قوی تر است و حاج قاسم راه نبود در راه بود و خون پاک این شهید رهروان را راهبری می کند.

از دست دادن سرداری به بزرگی حاج قاسم سلیمانی خیلی سهمگین است و قلوب همه مان را خون کرده است و همه کشور را یکسره سیاه پوش و ماتم زده کرده است و ما دل مان را به این خوش می کنیم که حاج قاسم؛ این مرد جبهه های نبرد نابرابر پاداش این همه سال مجاهدت خود را گرفت و به آرزویش رسید و اکنون در دل های همه ما یک سردار سلیمانی جوانه زده است. سر رهبرمان به سلامت و قلبش آرام و به دور از اندوه باشد چون اگر خون مالک به زمین ریخت غیرت مالک باقی است و اگر قبله نمایی را کشتند قبله باقی است و ان شاء ا… رهبر فرزانه انقلاب و علی زمان پرچم این انقلاب را به دست صاحب اصلی اش صاحب زمان و مکان می سپارد…

انتهای پیام/